dinsdag 19 november 2013

Ik sta op

Strubbel

Kruis
In het overdekte winkelcentrum zie ik haar aan komen lopen. Ze draagt iets op haar rug, iets zwaars. Ik kan het niet goed zien. Als ze dichterbij komt, zie ik dat het een groot houten kruis is. Het doet me ergens aan denken. Vlak voor mij stopt ze. Ze heeft veel rimpels rond haar felblauwe ogen. 'Nu jij' sist ze. Ik kijk haar aan en wil doorlopen maar ze trekt aan mijn mouw. 'Nu is het jouw beurt om het kruis te dragen'. Ik kijk om me heen omdat ik niet weet wat ik moest zeggen. De vrouw begint zich onder het houten gevaarte uit te wurmen. Ik zie dat er wat verroeste spijkers in zitten en het hout is verweerd. Onder het stuntelen blijft ze haar woorden herhalen 'Nu is het jouw beurt'. Ik voel hoe mijn benen een achterwaartse beweging maken. Ik probeer iets te bedenken om terug te zeggen. Ik word bang van de vrouw. Ze ruikt eigenaardig. Ik zeg: ' U had dat kruis beter thuis kunnen laten' en ren weg. Door het gewicht van haar kruis kan ze me niet achterna rennen.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen